Vrijwilliger Antje vertelt

Dit stuk blijft leeg

Vrijwilliger Antje, uit Duitsland, werkte twee maanden bij SISP

17 februari 2010.
Ik ben weer terug in Europa na drie maanden in India. Het is vreemd om weer hier te zijn. Ik voel me een beetje verscheurd tussen twee totaal verschillende werelden.

Twee van de drie maanden in India ben ik bij SISP geweest. Ik heb nauw samengewerkt met de leraar van het naai-atelier en de studenten. Deze studenten werken vier maanden in elk atelier: het kokosnootatelier, het papieratelier en het naai-atelier. Daarna wordt definitief besloten in welk atelier ze voor langere tijd zullen gaan werken.
Lesgeven was voor mij nieuw en dat was één reden dat dit een onvergetelijke ervaring is geworden. Ik had natuurlijk tijd nodig om mijn eigen manier van werken te ontwikkelen. Ik moest manieren vinden om de jongeren te benaderen, te stimuleren en te motiveren. Als ik terugkijk, dan was dat mijn grootste uitdaging.
Ik had graag meer tijd gehad om kennis te maken met hun cultuur en om aan elkaar te wennen.
Iets wat ik al snel doorhad, is dat kinderen in India niet geleerd wordt om hun fantasie te gebruiken. Ze worden niet aangemoedigd om creatief en onafhankelijk te zijn. Dat vind ik wel een beetje triest. In feite wordt hen alleen geleerd om te kopiëren.
Kon ik daar mee omgaan?
Ik was niet naar SISP was gekomen om mijn eigen westerse stijl uit te dragen. Maar ik zocht natuurlijk wel naar manieren om mezelf nuttig te maken. Konden zij op een of andere manier profiteren van mijn ervaring en mijn manier om het werk te organiseren? Of bracht ik ze alleen maar in verwarring? Kon ik ze helpen in een paar maanden meer creatief te worden?
Het ging overigens niet alleen om creativiteit. Ik vond ook dat de kwaliteit van het naaiwerk niet goed was.
Dat is natuurlijk subjectief, mijn oordeel wordt gevormd door mijn ervaring en mijn Europese achtergrond. Maar toch, de mensen die hun werk gaan kopen zijn Europeanen.
Ik probeerde ze een heleboel dingen te leren: de werkplaats opruimen en alle spullen netjes opbergen. Dat ze zorgvuldig moeten omgaan met de ruwe materialen en de afgewerkte producten. Over kleuren en hoe je ze kunt combineren. Hoe ze mooi naaiwerk kunnen maken enz. enz.
Er was ook een taalbarrière, er waren helaas geen tolken. Als er tolken geweest waren, dan had dat een geweldig verschil gemaakt! Lesgeven was dan een stuk gemakkelijker geweest. Desondanks heb ik hier een geweldige tijd gehad,ik had het echt niet willen missen.
De kinderen zijn geweldig, ze zijn alle moeite meer dan waard. Ik ben blij dat ik deze kans heb gehad.
Ik heb wel een advies: wil je hier als vrijwilliger aan de slag, blijf dan minstens drie maanden.

Tenslotte; toen ik na drie weken rondreizen weer terugkwam voor een definitief afscheid, zag de werkplaats er nog steeds goed uit. Ook de geproduceerde artikelen waren keurig in orde.