Nieuwjaarsboodschap van Paul van Gelder

Dit stuk blijft leeg

Paul van Gelder, mede-oprichter van SISP, stuurde ons een nieuwjaarsgroet

Lieve SISP vrienden,

-Vele kleine mensen verliezen hun (grote) dromen. Hun leven wordt slechts bepaald door één doel nl. “overleven”. Het dagelijkse gevecht voor het overleven van hun kinderen…
“Via het SISP-centrum sloot ik me aan bij een microkrediet- groep. Elke week komen we samen en sparen wat we kunnen. We praten over onze problemen, we leren over het voorkomen van ziektes en over het opstarten van een eigen zaakje. Ik leerde lezen en schrijven. We helpen elkaar financieel. Een nieuwe wereld is voor mij opengegaan.”

-Is er geld voor rijst vandaag? Waar vind ik geld voor die broodnodige operatie, voor medicatie voor de ziekte van mijn kind. Hoe betaal ik schoolgeld?
"Via het SISP-centrum leerde ik papieren boodschappen- zakken maken. Ik maak nu al jaren zakken van kranten- papier. Ik heb elke maand mijn salaris. Ik heb een klein huisje kunnen bouwen, mijn kinderen gaan naar school, de oudste studeert verpleegkunde. Voor het eerst durf ik te dromen…”

-Ik voel me weer de mislukkeling die zijn familie niet kan onderhouden. Zal ik wat ik verdien vandaag gebruiken om mij te bedrinken, zodat ik de honger en gekweldheid niet zie in de ogen van mijn vrouw en kinderen?
“Via het SISP-centrum heb ik mijn schoolexamen toch nog kunnen doen. Bij SISP leerde ik gesprekken te voeren in het Engels. Ik kon een lening krijgen om een riksha te kopen en dank zij mijn Engels kan ik goede zaken doen met de toeristen hier. Mijn familie heeft het een stuk beter nu.”

-Ik ben zo moe, vanmorgen leende ik 650 rupee om vis te kopen die ik dan weer kan verkopen. Ik moet morgen die 650 rupee terug betalen plus 650 rupee interest. Ik loop de marktjes af en hoop enkele tientallen rupees winst te maken, zodat ik vanavond een maaltijd heb voor mijn man en kinderen. Mijn kinderen stopten met naar school te gaan. We konden het schoolgeld niet betalen.
“Het busje van SISP komt mijn kinderen elke ochtend ophalen. Ze vinden het voor het eerst leuk om naar school te gaan. Ze krijgen ontbijt en een middagmaal. De leerkrachten slaan niet en ze worden niet geplaagd om hun kleding. Een grote zorg minder voor mij. Ik droom dat ze hun diploma halen. Hun leven zal dan een stuk beter zijn dan het onze nu."

-Ik ben al jaren weduwe en ik heb 250 rupee (€4) pensioen per maand, maar het wordt slechts om de zes maanden uitbetaald. Ik hoop vandaag enkele tientallen rupees bij mekaar te kunnen bedelen. Mijn pillen zijn al dagen op en de stekende pijn houdt me de hele nacht wakker.
“Vandaag ga ik naar mijn sociaal werkster bij SISP. Ik krijg mijn maandelijkse leefgeld. De sociaal werkster heeft geregeld dat ik gratis medicatie krijg in het ziekenhuis. Ze bezoekt me maandelijks en we hebben een microkrediet groep gestart. Voor het eerst sinds jaren voel ik dat er iemand naast me staat. Ik voel me minder alleen."

Lieve SISP-vrienden, namens iedereen hier, wensen we jullie allen een hoopvol, liefdevol en leven-gevend 2010.

Paul van Gelder