Brief van Paul

Dit stuk blijft leeg

Drop-outs, de kleinsten onder de kleinen, de armsten onder de armen, kunnen groot
worden als er iemand om hen geeft, in hen gelooft en met hen mee op stap gaat

Beste vrienden,

Het was een aandoenlijk moment voor mij afgelopen maandagmorgen, 1 juni.
Ik neem jullie even mee...

Na twee weken zomervakantie stroomden alle kinderen weer het centrum binnen voor het nieuwe schooljaar. De meeste scholen hebben twee maanden zomervakantie, maar om educatieve redenen hebben wij al jaren slechts twee weken. De samenstelling van de leergroepen werd bekendgemaakt. Sommigen konden een niveau hoger, enkele nieuwkomers wiens niveau we nog maar net ontdekt hadden, moesten een groep lager.
De besten stromen door naar gewone scholen, betaald door SISP.
En het was prijsuitreiking naar aanleiding van de examens van voor de vakantie.
Vele van onze kinderen komen naar ons centrum toe met het idee dat ze tot de domsten behoren. Ze werden op andere scholen vaak genegeerd of uitgelachen.
De thuissituatie is vaak schrijnend, niemand die met ze meeleeft in de examentijd. Niemand die het iets interesseert of de kinderen naar school gaan of wat hun resultaten zijn. Vader of moeder is meestal afwezig om vele mogelijke redenen.

Nurah leeft alleen met zijn zus en zijn moeder in een hutje. Zijn moeder is mentaal gestoord tengevolge van syfilus, opgelopen van haar man die haar in de steek liet nadat ze ziek werd. Het gezin zakte weg in verwerpelijke armoede. Nurah begon meer en meer te spijbelen, hij raakte ondervoed en verzwakt.
Zo kwam hij twee jaar geleden, op 11 jarige leeftijd, in ons centrum terecht. Erg in de war, opstandig, maar hunkerend naar liefde en aandacht. Vele hospitaalbezoeken, vele gespreksmomenten, veel bevestigende momenten en nu, twee jaar later, werd hij maandagmorgen door onderwijscoördinator George, afgeroepen als eerste van zijn groep. Toen hij zijn naam hoorde straalde zijn gezicht, met een lach van het ene oor tot aan het andere. Een donderend applaus brak los onder zijn medeleerlingen en het bleef doordaveren tot hij zijn prijs ontving. Toen ik hem de hand drukte, flashten de voorbije twee jaar met hem door mijn hoofd. Ik moest even slikken, mijn ogen werden waterig en ik voelde de haartjes op mijn huid rechtopstaan van ontroering.

Drop-outs, de kleinsten onder de kleinen, de armsten onder de armen, kunnen groot worden als er iemand om hen geeft, in hen gelooft en met hen mee op stap gaat.
Hier doen we het voor lieve vrienden, en jullie maken dit mede mogelijk.

Dank je! Voor een droom die telkens een beetje meer waar wordt.

Paul,

Kovalam, 15 juni 2009.